Ze belde me op een herfstige druilerige middag. “Kun je me helpen? Ik rouw al 8 jaar om de dood van mijn man en ik ben bang dat het nooit meer overgaat.” Huilend legde ze me het verhaal uit. Intense rouw, donkere dagen, angst, schuldgevoel, eenzaamheid. Diverse behandelaren, therapieën, maar tot nu toe geen resultaat.
Oei…
Ze had interesse in Bakkie Troost. Een lotgenotenbijeenkomst die ik maandelijks organiseer. We spraken af elkaar daar te treffen. Het leek me fijn voor haar dat ze daar mensen trof om haar situatie te bespreken. Erkenning en herkenning. Een knuffel. Een gebaar.
Zo troffen we elkaar daar. Er was ruimte voor haar ervaring, voor haar tranen. Haar verhaal vroeg om troost en moed en hoop.
Omdat ik onder de indruk was van die rouw die al die jaren haar leven zo bepaalde, bedacht ik me dat ze waarschijnlijk last had van emotionele blokkades. Aangeleerde patronen en overtuigingen die haar achtervolgden nu in dit proces van jarenlang verdriet.
Als rouwcoach steek ik mijn begeleiding vaak in vanuit het perspectief dat rouw inzicht geeft in je diepste zelf en dat je vanuit daar ook weer persoonlijk mag groeien. Daar gebruik ik diverse methodes voor, waarvan ACT (Acceptence en Commitment Therapy) een van mijn favorieten is, gelet op de mooie positieve metaforische aanpak. Echte handvatten, zeg maar. Maar bij deze vrouw voelde ik dat er sneller iets moest gebeuren. En daarom besprak ik NEI-therapie met haar. NEI (Neuro Emotionele Integratie) is een snelle en zachte methode om emotionele blokkades op te sporen en positief te integreren.
“Voor wat het waard is. Baat het niet, schaadt het niet.” zei ze.
Na de tweede NEI sessie volgde weer een Bakkie Troost waar ze zich ook voor op had gegeven. Maar daar bleef haar stoel leeg. Er ging van alles door mijn hoofd. Van “Gaat het wel goed?” en “Er is toch niets ergs?” tot “Had ik haar van te voren toch maar even gebeld.” Direct na afloop nam ik contact met haar op: “Och sorry! Ik had het niet in mijn agenda gezet” antwoordde ze. “Het gaat best goed met mij! NEI doet zijn werk geloof ik. Ik kijk uit naar de derde sessie a.s. dinsdag!”
Die dinsdags zag ik haar weer. Ze liep mijn praktijk binnen en daar stond een stralende, lachende vrouw. Waar ze de eerste sessie als een hulpeloos intens verdrietig wezentje aan mijn tafel zat, stond ze daar met kleur in haar gezicht en een open liefdevolle blik.
“Weet je wat ik deed toen ik eigenlijk bij Bakkie Troost werd verwacht?” vroeg ze me met een uitdagende blik. “Ik ben helemaal zelf naar Duitsland gereden om daar heerlijk met mezelf te shoppen!” In eerdere sessies werd duidelijk dat ze door alle negativiteit zoveel angst had ontwikkeld om de wereld in te gaan, dat ze dit soort uitstapjes – waar ze anders zo van genoot- niet meer durfde te maken. Ze voelde zich dan eenzaam en alleen en de reis alleen al was eng en bar en boos.
Maar alles was veranderd. De positieve, zachte en snelle insteek van NEI en de affirmaties die daaruit als ondersteuning haar huiswerk mochten zijn (ze hield van huiswerk – “want dan doe ik tenminste zelf ook wat.”), hebben haar uit de jarenlange put getrokken zoals ze zelf zo mooi verwoord in de mail die ze me gisteren stuurde waarin ze zei: ik wil de wereld laten weten hoe je werkt en wat je voor mensen kunt betekenen. Vandaar dat ik haar bericht ook graag met jullie deel:
Ben 8 jaar geleden mijn man verlorenen bijna net zo lang in therapie bij wisselende therapeuten. Ben in de loop v,d, jaren de moed wat verloren, had weinig vertrouwen meer in de hulpverlening. Praten, praten en nog eens praten.
Was op zoek naar handvatten om t weer een beetje aangenaam te krijgen met mezelf, hetgeen tot voor 2 weken niet goed lukte.
Geralda vertelde mij dat Nei-therapie mogelijk zou kunnen helpen. De Nei-therapie het voordeel van de twijfel gegeven. “Baat t niet dan schaad het niet”. Nu 3 sessies gehad en wat gebeurde er? En…. er gebeurde een wonder, er is zeer veel veranderd in positieve zin. Het werkt!
Ben uit een jarenlange put gekomen. Ongelooflijk in 2 sessies! Zou het iedereen die met zichzelf in de knoop zit gunnen deze ervaring op te doen. Om zonder eindeloze therapiegesprekken, waarvan je ook niet vrolijk van wordt, toch weer vertrouwen in jezelf te krijgen en het leven aan kunt.
– Lies
